Szkoła Podstawowa

Gimnazjum

Liceum Ogólnokształcące

Historia

Poznaj bliżej historię naszej szkoły

Pierwszy zamysł powołania do życia w Kielcach gimnazjum katolickiego pojawił się w środowisku duchownych 28 kwietnia 1920 roku. Rok później na zebraniu księży dziekanów i kapłanów, delegatów Diecezjalnego Koła "Praca" padł wniosek ks. Kazimierza Dworaka powołania do życia szkoły średniej "opartej na zasadach wychowawczych, chrześcijańskich i narodowych". Wynikiem tego zebrania było także powołanie Komitetu Organizacyjnego (tworzyli go: ks. Kazimierz Dworak, ks. Michał Klepacz, ks. Franciszek Sonik i ks. Jan Zdanowski), który zajął się zbieraniem funduszy i wyszukaniem miejsca lokalizacji "szkoły biskupiej" oraz skompletowaniem grona nauczycielskiego.

Zakupiono, a następnie zaadaptowano dla potrzeb gimnazjum dwie kamienice przy ul. Hipotecznej (dziś Słowackiego 5). Gdy na ogłoszenie o zapisach kandydatów do nowej szkoły odpowiedziało wielu chętnych sprawa wykwaterowania dotychczasowych lokatorów była nie załatwiona. W tej sytuacji podjęto decyzję budowy nowego gmachu szkolnego.

Pod koniec 1922 roku zakupiono ponad 36 morgów ziemi leżącej przy dzisiejszej ulicy Źródłowej, a w 1924 roku rozpoczęto budowę nowego budynku według projektu inż. Wacława Nowakowskiego. 6 czerwca 1923 roku Kuratorium udzieliło koncesji na otwarcie Prywatnego Gimnazjum Męskiego w Kielcach, a rok później uznało nazwę szkoły w brzmieniu Prywatne Gimnazjum Męskie im. św. Stanisława Kostki w Kielcach. Pierwszym dyrektorem został ks. Kazimierz Dworak.

Od początku istnienia szkoła cieszyła się popularnością. Nowi uczniowie dostawali wyposażenie, począwszy od łóżka, umundurowania letniego i zimowego, a skończywszy na serwetkach i chusteczkach do nosa. We wrześniu 1927 roku została otwarta nowoczesna szkoła wraz z internatem. Grono nauczycielskie "Biskupiaka" składało się z profesorów miejscowych szkół średnich i powszechnych. W roku szkolnym 1923/24 było 9 nauczycieli, a w latach 1927 - 1931 utrzymywała się stała liczba 13 pedagogów. Do 1927 roku dyrektorem szkoły był ks. K. Dworak.

Po jego rezygnacji (z powodów zdrowotnych) 19 lipca 1927 r. stanowisko dyrektora objął ks. E. Gielniewski, profesor Seminarium Duchownego, również bardzo zasłużony dla Gimnazjum. Dyrektorów wspomagali dwaj profesorowie z Seminarium Duchownego, z tytułem inspektora, księża: Paweł Tochowicz i Szczepan Sobalkowski. Zespół nauczycielski w składzie: Józef Rachwał (j. polski), Jan Gmytrasiewicz (matematyka), Walery Topolski (przyroda), Kamil Słomkowski (śpiew i muzyka), Kazimierz Lic, a później Józef Święcicki (historia i geografia) prezentował bardzo dobry stopień przygotowania zawodowego. Lekarzem szkolnym był Jan Bularski, a sekretarzem gimnazjalnym ks. A. Drygas, po nim zaś Zenon Gołębiowski. W efekcie pracy całego zespołu osiągnięto wysoki poziom nauczania. Pracę dydaktyczną utrudniał brak pomocy naukowych. Znacznym osiągnięciem była natomiast stale rozwijająca się (od 1923r.) biblioteka. W celu poszerzenia wiedzy i poznawania kraju, od 1929 r. w Gimnazjum organizowano wycieczki historyczno - geograficzno - przyrodnicze. Dużą wagę przywiązywano do wychowania. Założycielom szkoły zależało, aby "wyrobić w chłopcach solidny charakter, oparty na zasadach wiary katolickiej i na tradycjach polskich, i w ten sposób wykształcić prawych, światłych i dzielnych Polaków". Codzienne wspólne modlitwy na początku i na zakończenie lekcji, obowiązkowe uczestnictwo w niedzielnych mszach i dobrowolne w codziennych, przystępowanie do sakramentów świętych cztery razy w roku i częściej, odprawianie trzydniowych rekolekcji wielkanocnych wyznaczały rytm życia. Od 1927 roku szkoła posiadała własną kaplicę. Do 1932 r. "Biskupiak" funkcjonował jako 8-letnie Gimnazjum typu humanistycznego. (Ówczesne gimnazja dzieliły się na 3-letnie niższe i 5-letnie wyższe typu humanistycznego i matematyczno - przyrodniczego.) Od 1932 roku zaczęło się stopniowe przekształcanie 8-klasowych gimnazjów w 4-klasowe gimnazja i 2-letnie licea. Zgodnie z nową reformą, w roku szkolnym 1932/33 w Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki nie powstały klasy wstępne i I-III, pozostały nadal klasy od IV wzwyż. Wykorzystując reorganizację szkolnictwa, Towarzystwo Opieki nad Gimnazjum Katolickim podjęło inicjatywę utworzenia, w miejsce utraconych klas wstępnych, szkoły powszechnej, która miała się mieścić w gimnazjalnym gmachu. Szkoła powszechna rozpoczęła działalność we wrześniu 1933 roku. W latach trzydziestych grono nauczycielskie liczyło kilkanaście osób. Jednym z nauczycieli był również Jan Pazdur, historyk silnie związany z życiem kulturalnym Kielc, inicjator założonego w 1933 roku Kieleckiego Towarzystwa Historycznego, a po II wojnie światowej autor monografii miasta, bardzo dobry nauczyciel i opiekun młodzieży.

Po wybuchu II wojny światowej placówka bardzo szybko, bo już 6 września 1939 roku, została zajęta przez wojsko niemieckie. W czasie okupacji mieściła się tam siedziba żandarmerii i oddziałów SS oraz częściowo szpital wojskowy. Mimo to szkołą nadal opiekował się ks. Szczepan Sobalkowski, który objął funkcję dyrektora 27 czerwca 1939 roku. Wojsko opuściło gmach 1 września 1941 roku, aby trzy lata później zająć go ponownie. Ostatecznie wojsko niemieckie opuściło szkołę 15 stycznia 1945 roku. W czasie wojny profesorowie szkół katolickich (m.in. Bolesław i Zofia Kozłowscy) prowadzili zajęcia w jednej z czterech tajnych szkół średnich, Nauczyciele z "Biskupiaka" zaangażowani byli w działalność podziemnych organizacji politycznych. Wielu z nich zginęło w obozach koncentracyjnych (m.in. polonista Felicjan Zaręba, geograf Jan Ondraszek)i na polu walki (biolog Leon Onyszkiewicz). Szczęśliwie, z obozu w Sachsenhausen powrócił Jan Pazdur. Wojna pochłonęła też życie 38 uczniów "Biskupiaka". Nazwiska poległych profesorów i chłopców zostały umieszczone na tablicy wmurowanej w ścianę kaplicy, podczas obchodów 25-lecia Gimnazjum im. Św. Stanisława Kostki, w 1948 roku. Powojenna interesująca historia szkoły rozpoczęła się, gdy front wojskowy przesunął się na zachód od Kielc, a nowym dyrektorem szkoły, mianowanym przez biskupa Czesława Kaczmarka, został Stanisław Dobrzycki. Już dwa miesiące po wyzwoleniu Kielc, 9 marca 1945 roku w Prywatnym Gimnazjum Męskim im. św. Stanisława Kostki rozpoczęła się nauka. Szkoła zaczęła funkcjonować w nowych warunkach... Polski Ludowej.

Cztery lata później Gimnazjum zostało przejęte przez władze komunistyczne. Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki nazwano III Państwową Męską Szkołę Ogólnokształcącą stopnia licealnego. Funkcję dyrektora objął Stanisław Przondo, którego pół roku później zastąpił Stanisław Kozłowski. W trakcie jego kadencji, w 1951 r., do budynku gimnazjum wprowadzono Szkołę Podstawową nr 8. Połączonym szkołom nadano nazwę "Szkoła Podstawowa i Liceum Towarzystwa Przyjaciół Dzieci nr 1", a w szeregi uczniów zaczęto przyjmować również dziewczęta. Po zlikwidowaniu TPD (1956r.) szkoła przyjęła nazwę "Szkoła Podstawowa i Liceum Ogólnokształcące nr 1". Po odejściu dyrektora St. Kozłowskiego (1960r.) pełniącym obowiązki dyrektora był Adam Lechman, którego rok później zastąpił Bolesław Nosal. W roku 1966 nastąpiła likwidacja szkół jedenastoletnich, w efekcie czego powstała Szkoła Podstawowa nr 24 i V Liceum Ogólnokształcące im. Piotra Ściegiennego. Przed jubileuszem 50-lecia szkoły wnętrze budynku zostało poddane remontowi... Kaplicę zaadoptowano... na aulę szkolną...

Dopiero w grudniu 1992 r. Komisja Majątkowa URM postanowiła zwrócić budynek z dniem 1 sierpnia 1997 r. Diecezji Kieleckiej Kościoła Katolickiego.Po 50 latach Towarzystwo Szkoły Katolickiej reaktywowało Katolickie Liceum Ogólnokształcące im. św. Stanisława Kostki i Katolicką Szkołę Podstawową, a w 1999 roku powołało do istnienia Katolickie Gimnazjum.

BIBLIOGRAFIA:

- "Szkoła 'NA GÓRCE'" - Hanna Wójcik-Łagan, Andrzej T. Pater
- "Intensywny rozwój myśli teologicznej Seminarium Duchownego w Kielcach (1981-2002)" - ks. Henryk Witczyk)

Nasz patron

Kim był św. Stanisław Kostka?

Św. Stanisław Kostka urodził się w Rostkowie, w wiosce położonej ok. 4 km od Przasnysza,na Mazowszu,w diecezji płockiej, w październiku 1550 r. Ojcem Stanisława był Jan Kostka, od roku 1564 kasztelan zakroczymski,a matką była Małgorzata z Kryskich. Obie rodziny: Kostków i Kryskich były w wieku XVI dobrze znane. Wuj Albert wsławił się poselstwami od króla Zygmunta Augusta, drugi brat matki był wojewodą mazowieckim, krewny ojca był kasztelanem gdańskim, a jeszcze inny krewny - biskupem chełmińskim. Rodzina Kostków stanowiła w XVI w. trzon Kościoła. Św. Stanisław miał liczne rodzeństwo: Pawła, Wojciecha, Mikołaja, Annę i drugą siostrę nieznaną z imienia. Styl życia rodziny Kostków w owych latach najlepiej przedstawił Paweł Kostka (najstarszy brat): "Rodzice chcieli, byśmy byli wychowani w wierze katolickiej, zaznajomieni z katolickimi dogmatami, a nie oddawali się rozkoszom. Co więcej, postępowali z nami ostro i twardo, napędzali nas zawsze do wszelkiej pobożności, skromności i uczciwości, tak żeby nikt z otoczenia, z licznej również służby, nie mógł się na nas skarżyć o rzecz najmniejszą.".

Historia rodziny nie przekazała nam bliższych danych o latach dziecięcych św. Stanisława, z wyjątkiem szczegółu, że był bardzo uwrażliwiony na niestosowne żarty - mdlał. Naukę pobierał początkowo w rodzinnym domu. W wieku 14 lat, wraz z bratem Pawłem, wyjechał do szkoły Jezuitów w Wiedniu. Regulamin gimnazjum, do którego uczęszczał, streszczał się w jednym zdaniu: "Taką pobożnością, taką skromnością i takim poznaniem przedmiotów niech się uczniowie starają ozdobić swój umysł, aby się mogli podobać Bogu i ludziom pobożnym, a w przyszłości Ojczyźnie i sobie samym przynieść także korzyść." Początkowo Stanisławowi nauka szła trudno, ale już pod koniec trzeciego roku należał do najlepszych. Trzy lata pobytu w Wiedniu - to okres rozbudzonego życia wewnętrznego w życiu Stanisława. Wolny czas spędzał na lekturze i modlitwie. W ciągu dnia nie mógł poświęcać wiele czasu na kontemplatację, więc oddawał się jej w nocy. Intensywne życie wewnętrzne,nauka i praktyki pokutne, tak dalece osłabiły młody organizm chłopca, że był bliski śmierci.

W grudniu 1565 r. zapadł na ciężką chorobę. Zgodnie z jego własną relacją, kiedy był już pewien śmierci - a nie mógł otrzymać Wiatyku, gdyż właściciel domu nie chciał się zgodzić na przyjście katolickiego kapłana - wtedy św. Barbara, patronka dobrej śmierci, do której się zwrócił, nawiedziła jego pokój w towarzystwie dwóch aniołów i przyniosła mu ów Wiatyk. W tej również chorobie objawiła mu się Matka Boża i złożyła na jego ręce Boże Dziecię. Od Niej też doznał cudownego uzdrowienia z poleceniem, by wstąpił do Towarzystwa Jezusowego.

Bardzo trudne było wykonanie tego polecenia. Jezuici nie mieli zwyczaju przyjmować kandydatów bez woli rodziców - a przecież Stanisław nie mógł na nią liczyć. Zdobywa się przeto na heroiczny czyn:organizuje ucieczkę i 10 sierpnia 1567 r, w uroczystość św. Wawrzyńca męczennika, ucieka z Wiednia. Z listu, który przełożony domu Jezuitów w Wiedniu skierował do generała zakonu św. Franciszka Borgiasza (z 1 września 1567 r). dowiadujemy się, że Stanisław kilka razy prosił o przyjęcie go do zakonu, ale spotkał się z odmową. List określa świętego jako "szlachetnie urodzonego, ale jeszcze bardziej szlachetnego cnotą,". W 1567 r., realizując swoje postanowienie wstąpienia do zakonu, Stanisław przybył do Rzymu i został przyjęty do nowicjatu, który znajdował się przy kościele św. Andrzeja. Tutaj jeszcze raz musiał sprzeciwić się woli ojca. Prosił go, aby raczej dziękował Panu Bogu, że wybrał syna na swoją służbę, a nie zmuszał go do powrotu do domu. Rozkład zajęć nowicjuszów był prosty: modlitwa, praca umysłowa i fizyczna, posługi w domu i w szpitalach, konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych gości, dyskusje na tematy życia wewnętrznego i o sprawach kościelnych. Przełożeni pozwolili mu już w pierwszych miesiącach roku 1568 złożyć śluby zakonne. Stanisław czuł się szczęśliwy,że wreszcie osiągnął cel życia. Teraz nic go nie wiązało z ziemią. W Wiedniu hasłem jego było: "Do wyższych rzeczy jestem stworzony i dla nich winieniem żyć". Teraz maksymą jego postępowania stało się: "Początkiem, środkiem i końcem rządź łaskawie, Chryste".

15 sierpnia 1568r napisał list do Matki Bożej i ukrył go na swojej piersi. Prosił Matkę Bożą i św. Wawrzyńca o orędownictwo, aby mógł odejść z tego świata w uroczystość Wniebowzięcia Maryi. Prośba została wysłuchana. Po krótkiej chorobie, tuż po północy 15 sierpnia 1568 roku umiera, ostatnim spojrzeniem widząc Matkę Bożą z orszakiem świętych. Odszedł z tego świata w opinii świętości.

Aktu kanonizacji dokonał w roku 1726 papież Benedykt XIII. W 1926 r., w 200-lecie kanonizacji św. Stanisława, odbyła się uroczystość sprowadzenia do Polski jego relikwii. W uroczystościach jubileuszowych wziął udział prezydent państwa - Ignacy Mościcki. Relikwie św. Stanisława znajdują się także w nowicjacie jezuickim, w Gorheim koło Sigmaringen. Ciało spoczywa w kościele św. Andrzeja w Rzymie, w ołtarzu po lewej stronie. Pokój w dawnym nowicjacie rzymskim został zamieniony na kaplicę. Można tam obejrzeć pamiątki po świętym, także jego zeszyty szkolne. Nad wejściem do tegoż pokoju - kaplicy widnieje łaciński napis: Rzymski nowicjat Towarzystwa Jezusowego, założony przez św. Franciszka Borgiasza. W tej części domu dokonał swojego życia św. Stanisław Kostka, a po śmieci okrył ją chwałą. W tymże pokoju Pierre Le Gros wykonał przepiękną rzeźbę św. Stanisława w białym marmurze. Święty leży na łożu śmierci jakby słodko spał. Nad nim jest obraz Matki Bożej, która na "śpiącego" kleryka rozsypuje z nieba róże. Nad obrazem jest piękny wiersz w języku polskim.

Gdzie zaś od dołu obraz kończy się ku stronie, w którą Stanisław Kostka blade zwracał skronie, jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci: niby, że po obrazu stoczywszy się płótnie, upaść ma jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię, I nie zleciała dotąd na ziemię - i leci.

~Cyprian Kamil Norwid

Święty Stanisław Kostka jest patronem polskiej młodzieży.

18 września, na progu nowego roku szkolnego, Kościół w Polsce obchodzi jego święto.

BIBLIOGRAFIA:

- "Święci na każdy dzień" - Ks. Wincenty Zaleski SDB; Wydawnictwo Salezjańskie

Hymn szkoły

Poznaj naszą tradycję

Słowa hymnu

Polskiej młodzieży Patronie
- Święty Stanisławie.
Wznosim do Ciebie swe dłonie,
modłów naszych chór.

Ty prowadź nas, przez trud i znój
Na Chrystusowy szlak.
Niech świeci nam wciąż przykład Twój,
Matki Królowej anielski znak.

W Hostię wpatrzony w pokorze
- Święty Stanisławie,
W sercu wykuwasz ład Boży,
wielką Ducha moc.

Ty prowadź nas, przez trud i znój
Na Chrystusowy szlak.
Niech świeci nam wciąż przykład Twój,
Matki Królowej anielski znak.

Melodia hymnu

Chcesz posłuchać melodii hymnu? Nic prostszego! Pobierz ją na komputer



Dowiedz się więcej

Przejdź do stron poszczególnych szkół

Misja

"Do wyższych rzeczy jestem stworzony"

~ św. Stanisław Kostka


PO CO JESTEŚMY?

Celem szkoły jest kształtowanie osobowości uczniów i przygotowanie ich do godnego i twórczego udziału w życiu współczesnego świata i Kościoła. Proces dydaktyczno - wychowawczy ma na celu wszechstronny rozwój osobowości uczniów, uwzględniający ich indywidualne predyspozycje, uzdolnienia i zainteresowania oraz wychowanie ich na "dobrych chrześcijan i uczciwych obywateli" (św. Jan Bosco). Wyposażamy uczniów w rzetelną wiedzę o świecie i człowieku oraz kształtujemy umiejętności wartościowania, oceniania i podejmowania decyzji. Rozwijamy indywidualne uzdolnienia i aspiracje. Kształtujemy humanistyczne postawy uczniów w duchu personalizmu chrześcijańskiego i umiłowania kultury i tradycji narodowych. Przygotowujemy uczniów do odpowiedzialności za naród i państwo.


DO KOGO KIERUJEMY NASZĄ OFERTĘ?

Jesteśmy Zespołem Szkół Katolickich Diecezji Kieleckiej. Istniejemy dla społeczności diecezji, by kształcić młodzież w duchu katolickim i wspierać wysiłki wychowawcze rodziców i duszpasterzy, zmierzające do ukazywania młodym ludziom wartości chrześcijańskich. Naszą ofertę kierujemy zwłaszcza do młodzieży pragnącej pogłębiać swą formację duchową. Zakładamy, że uczeń podejmujący naukę w naszej placówce respektuje jej wyznaniowy charakter. Przyjmujemy również uczniów, którzy są na drodze poszukiwania prawdy i nie mają jasno sprecyzowanego światopoglądu. Postawa otwartości nie tylko pozwala młodym zdobywać wiedzę we wspólnym środowisku wychowawczym, ale tworzy też więź społeczną ułatwiającą wzajemne poznanie i przezwyciężenie uprzedzeń. Uczniowie są naszymi partnerami, a ich potrzeby ukierunkowują sposób naszego działania. W społeczności szkolnej, którą tworzą uczniowie, rodzice, nauczyciele i inni pracownicy szkoły, dbamy o poczucie bezpieczeństwa i akceptacji.


CO CHCEMY ZROBIĆ?

W naszej szkole wyposażamy uczniów w rzetelną wiedzę i umiejętności umożliwiające im uzyskanie wysokich wyników na egzaminach zewnętrznych. Inspirujemy do rozwoju intelektualnego, duchowego i fizycznego. Przygotowujemy do dalszego kształcenia i wdrażamy do samokształcenia. Kształtujemy u młodego człowieka postawę przedsiębiorczości i samodzielności w działaniu, a także wyposażamy w umiejętność korzystania z nowoczesnych źródeł informacji i wykorzystywania wiedzy w praktyce. Umożliwiamy uczniom rozwijanie osobistych zainteresowań i rozbudzamy ambicje. Przygotowujemy ucznia do świadomego uczestnictwa w świecie kultury. W procesie dydaktycznym uwzględniamy indywidualne potrzeby edukacyjne uczniów. Preferujemy aktywizujące metody nauczania. Oferujemy urozmaicony program zajęć pozalekcyjnych.

Chcemy wychować młodego człowieka, który:
- mając za wzór św. Stanisława Kostkę, stawia sobie wysokie wymagania,
- potrafi korzystać z daru wolności i jest odpowiedzialny za swe czyny,
- umie odróżniać dobro od zła,
- odnajduje cel i sens swego istnienia,
- dba o zdrowie własne i innych,
- nie ulega nałogom,
- szanuje godność osoby ludzkiej, odrzuca przemoc i agresję,
- żyje w zgodzie z naturą,
Wartości, które wpajamy uczniom, oparte są na Dekalogu i zasadach personalizmu chrześcijańskiego. Kładziemy także nacisk na poczucie tożsamości narodowej i związki z "małą ojczyzną". Przygotowujemy do życia i współpracy w grupie, rodzinie, środowisku lokalnym, ojczyźnie. Uczymy szacunku dla odrębności narodowej, religijnej i kulturowej.

Działamy po to, aby wspierać wysiłki pedagogiczne rodziców. Pragniemy wychować i wykształcić prawych obywateli, którzy w przyszłości będą stanowić elitę intelektualną i kulturalną Ojczyzny i Kościoła. Wniosą w życie społeczeństw - zgodnie z wezwaniem Ojca Świętego Jana Pawła II - ukryty skarb Ewangelii, aby budować cywilizację miłości, braterstwa, solidarności i pokoju oraz będą włączać się w dzieło przebudowy świata i pracować gorliwie, aby przyszło Królestwo Boże.

Kadra

Poznaj naszą dyrekcję

misja

Ks. Jacek Kopeć

Dyrektor

"Wiedza to potęgi klucz"

misja

Anna Pierzak

Wicedyrektor Gim, LO

"Matematyka królową nauk"

misja

Beata Pytel

Wicedyrektor SP

"Należy dbać o rozwój fizyczny dziecka"


Poznaj naszą pełną kadrę

 

Kontakt

Chcesz dowiedzieć się jeszcze więcej? Napisz do nas, zadzwoń lub przyjdź osobiście.

Zespół Szkół Katolickich Diecezji Kieleckiej
Adres:
ul. św. Stanisława Kostki 17, 25-341 Kielce
Telefon: (41) 343 11 75
Email: sekretariat@kostka-kielce.pl

Sekretariat czynny w godzinach: 7.00 - 15.00.
Jeśli masz sugestie lub pytania związane z funkcjonowaniem szkoły, rekrutacją itp. skontaktuj się z naszym sekretariatem.

Ks. Dyrektor Jacek Kopeć - dyrektor@kostka-kielce.pl
Wicedyrektor Anna Pierzak - dyrektor2@kostka-kielce.pl
Wicedyrektor Beata Pytel - dyrektor3@kostka-kielce.pl

Jeśli masz sugestie na temat funkcjonowania szkoły, pytanie lub sprawę, w której nie może pomóc nasz sekretariat - skonktaktuj się z dyrekcją.

Dawid Pierzak - Główny Administrator - admin@kostka-kielce.pl

Zauważyłeś błąd na stronie? Masz propozycję rozbudowy lub usprawnienia działania? Skontaktuj się z administratorem.


ks. Leszek Starczewski - Liceum Ogólnokształcące - prezbiter@gmail.com
p. Anna Pierzak - Liceum Ogólnokształcące, Gimnazjum - dyrektor2@kostka-kielce.pl
p. Beata Pytel - Szkoła Podstawowa - dyrektor3@kostka-kielce.pl


Partnerzy: